Even terug in de tijd gedoken en eens nagedacht. Wat deed ik op 18 maart 2008? Niet veel bijzonders eigenlijk, alhoewel ik heel creatief een manier vond om erfenissen in te schrijven als een kapitaalverhoging. Spijtig genoeg bleek deze ingreep expliciet wettelijk verboden. Jammer.

Anderzijds ben ik ’s avonds nog naar een lezing geweest. Ik was het al even van plan, en heb het dan maar ineens gedaan! Een lezing door de (voor mij) illustere Prof. Dr. Lieve Goorden, getiteld “Nanoruimte en nog wat ofzoiets“. In elk geval: Lieve Goorden bleek dus niet de geheime topwetenschapper van de Vlaamse nanotechnologie te zijn, maar een vrouw van middelbare leeftijd die een achtergrond in de “sociale/humane wetenschappen” heef. Jakkie! Ze was verbonden aan het STEM, het Studiecentrum voor Technologie, Energie en Milieu aan de UA. Aangezien ik daar nog nooit van gehoord had, zal dat wel een bolwerk van communicatievelingen en socialieten zijn. Anderzijds hoort ze ook bij NanoSoc, een instituut dat er al ietwat interessanter uitziet. De website toch.

Maar goed. De lezing dus.

Voor aanvang ging ik nog snel op zoek naar een drankautomaat in het labyrinth dat de R-blok genoemd wordt. Hierbij vroeg ik een klein meisje dat voor het lokaal stond te wachten waar ik moest zoeken, maar aangezien ze een tweede bacher Bio-Ingenieur bleek, en bovendien uit Leuven, kon ze dat niet. Gelukkig beschik ik door mijn beperkte evolutie nog steeds over perfecte jagersinstincten. vijf minuten later was het flesje Coca dan ook binnen.

Op dat moment kwam er een jonge hipperd naar het meisje uit Leuven en zei haar dat het ‘niet hier’ te doen was. Zij dus allebei weg. Net als een heleboel ander volk dat door de gangen zwierf. Ook om 20.00 bleek een lezing van de GRAS gepland met Peter Tom Jones die over ‘ecologische economie’ kwam zwanzen. De Agalevjügend blijkt qua aanhang veel sterker te staan dan ik ooit had durven denken, toen ik hun spammails kreeg vorig jaar.

Maar bon. Aangezien ik als enige nog buiten sta, ga ik maar in de aula zitten. Vijf minuten later begint de lezing en ik bevind mij tussen een twintigtal mensen, vooral gepensioneerde vrijdenkers die komen om hun avond in te kunnen vullen, maar ik herken ook een aantal gezichten van de buitencampus. met name een bio-ingenieur, enkele fysici en wat biochemici.

Kern van het betoog van Lieve Goorden? Iedereen die wetenschap & levensbeschouwing  en/of bioethiek heeft gevolgd kan al raden wat de zielloze inhoud was. Een bewijs van de ondermaatsheid van de lezing valt af te leiden uit haar presentatie. Die ik speciaal voor jullie opgevraagd heb en vervolgens onlijn gezet. Namelijk : hier.

Einde van de lezing betekende een vragenronde. Behalve wat ongefundeerde random vragen van gepensioneerde vrijdenkers die de organisator wilden plezieren, was het volop aan de handvol aanwezige wetenschappers, die het op een potje bashen begonnen te zetten. Ik heb meegedaan en genoten. Want na zo’n anderhalf uur lezing had ik eerlijk gezegd nog steeds niets gehoord dat mij verraste.

Dingen die ik bijgeleerd heb:

*   EMAT (= ElektronenMicroscopie voor Alledaagse Toepassingen) , ook wel de NASA van de Groenenborger genoemd, participeert in de nanotechnologie. Hoe of wat? Geen idee.

*   In de jaren ‘80 heeft ne grappige man (zie presentatie) laten zien dat atomen verplaatst kunnen worden, door (ik denk 30) xenon-atomen in de vorm van het IBM logo te plaatsen. Zalig nutteloos!

*   Craig Venter wil zich na de human genome - wedstrijd ook op de nanotechnologie gooien. Gezien het effect van zijn daden op het human genome project, zou er misschien ook eindelijk wat schot in de zaak kunnen komen, moest hij zich ermee moeien. Enkel vraag ik mij de betrouwbaarheid van deze informatie af? Waar heeft zij dat in godsnaam gevonden? Venter en zijn Celera zijn puur gebaseerd op genomics en life sciences. Zijn sprong naar de nanotechnologie (die momenteel enkel nog theoretisch en fundamenteel is) binnen de life sciences, zou in het ongewisse zijn.

*   En dan was er ook nog een Amerikaanse wetenschapper die zijn biochips op zijn eigen lichaam testte. En zijn uitvindingen dus rechtstreeks liet implanteren. Ik heb zijn naam wel niet bij de hand, dus zal ik moeten eindigen met een random image voor de zoekterm “testing biochips on his own body“

Voor de rest heb ik echt niks nieuws opgestoken en kan ik dus wel stellen dat dit twee uur tijdsverlies was in een drukke week. Anderzijds was het lachen met de vertelde onnozelheden wel iets wat ik nodig had om de stress te verdrijven. Stress? Schmess!

Your response: